Cześć ; )
Po pierwsze chciałam Was przeprosić znowu za moją nieobecność. Miałam dużo na głowie (w sumie to cały czas mam) i nie miałam po prostu czasu na pisanie. Rozważałam też taką opcję, żeby na jakiś czas zawiesić bloga, ale przypomniałam sobie w czasie, jak wszystkim tłukę do łbów (XD) żeby się tak łatwo nie podawali, żeby nie rezygnowali i wgl, więc jakim byłabym człowiekiem mówiąc to, a robiąc zupełnie na odwrót? xD Więc, Wasza Zwola zostaję! Postaram się (a raczej obiecuję), że będę dodawać posty codziennie. Jakby zdarzyło mi się nie być 1 czy 2 dni to z góry od razu przepraszam :D Na blogu będzie parę zmian itp. ale z resztą sami zobaczycie ;) No i jeszcze jedna sprawa... Wczoraj 27 tygodni razem jeeeejj ^^ dziękuję za wszystko no i dzisiaj będziecie mieli co czytać :3 Więc ja się żegnam, do jutra i miłego czytania ;*
Miał 15 lat. Jego całe życie znajdywało się w internecie. Rzadko co wychodził ze swojego pokoju, prawie w ogóle nie rozmawiał z rodziną. Jego przyjaciele z internetu i blog, którego prowadził wystarczały mu, aby być szczęśliwym. Wstawał rano, kierował się w stronę szkoły, a po lekcjach od razu szedł do domu, włączał laptop, czasami odrabiał pracę domowe, a czasami miał najzwyczajniej "wywalone" na całą tą szkołę. W rodzinie nie było za dobrze. Matka wyprowadziła się niedawno i zostawiła samego z ojcem. Ubolewał, był wściekły, obwiniał się za tą całą sytuacje. Wmawiał sobie, że to jego wina. Nie chciał żadnej pomocy, odpychał ludzi... Jedyne osoby którym ufał to internetowi przyjaciele. Jedyne osoby które
-Ej, Klaudia coś się stało? - zapytał z ciekawości
-Eh? Mam mówić prawdę ? - odpowiedziała pytaniem na pytanie
-Tak.
-No więc lekko mówiąc mam Cię już dosyć! Nic tylko się nad sobą użalasz. Ogarnij się. Nie pisz już do mnie. Cześć! - tak właśnie mu szczerze odpisała.
Kacprowi zrobiło się cholernie przykro, bo to była najbliższa mu osoba, nie licząc ojca na którego nie
(+mała zmiana od dzisiaj, będę dodawać jakieś obrazki, gify itp. do historyjek i czasami do tych "cytatów" xD)
Zwolaa
